🐈‍⬛ Pozwolenie Na Broń Sportową 2017

Posiadanie i korzystanie z broni palnej jest kwestią różnorodną pod względem geograficznym i kulturowym. W dawnych czasach, zwłaszcza na terenie Stanów Zjednoczonych noszenie przy sobie pistoletu czy rewolweru było na... W ostatnich 45 latach więcej Amerykanów zginęło od broni palnej niż podczas wszystkich Jednak obywatele USA chętnie korzystają z prawa do posiadania broni, które gwarantuje im II poprawka do... Podobnie jak w przypadku pozwolenia na broń sportową, ubieganie się o broń do celów łowieckich regulowane jest przepisami zawartymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i... Na dzień 31 grudnia 2015 roku 3139 osobom w Polsce wydano pozwolenie na broń w celach kolekcjonerskich, a do tego czasu kolekcjonerzy zarejestrowali łącznie 13349 sztuk broni. Osoby posiadające pozwolenie... 16805 osobom wydano pozwolenie na broń do celów sportowych w Polsce do końca 2015 roku. Tylko w poprzednim roku 2824 osób otrzymało takie zezwolenie. Posiadacze pozwolenia na broń sportową mają... Co ożywia dyskusję o dostępie do broni w Polsce? To pytanie zawsze pojawia się w naszym kraju w czasie wyborów parlamentarnych lub nawet kiedy poza granicami Polski dojdzie do tragicznego... Z roku na rok rośnie zainteresowanie posiadaniem legalnej broni, zarówno w Polsce, jak i w innych europejskich krajach. Zamachy terrorystyczne i inne niepokojące incydenty budzą wśród ludzi potrzebę zapewnienia sobie... Prawo do użycia broni palnej w samoobronie nie powinno być rozumiane jako wyjątkowy przywilej, ponieważ użycie broni w takiej sytuacji w sposób niezgodny z prawem może mieć poważne konsekwencje. Do... W Polsce podstawową kwestią podczas ubiegania się o pozwolenie na broń palną jest wiek wnioskodawcy. Prawo dopuszcza możliwość posiadania broni osobom, które ukończyły 21 lat. Ubiegający musi nie stanowić zagrożenia...

Przedstawiam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia r., wydany w sprawie II SA/Wa 2019/16. Wyrok, którzy dotyczy wszystkich tych posiadaczy pozwolenia na borni palną w celu sportowym, którzy uzyskali pozwolenie przed dniem 10 marca 2011 roku. Może się okazać, że jest to wyrok dotyczący całkiem sporej grupy posiadaczy broni oraz całkiem sporej grupy tych, którym wbrew wykładni przepisów zawartej w tym wyroku Policja zdążyła już cofnąć pozwolenie na broń. Tym razem nie dał się WSA nabrać na wolę ustawodawcy, na interes społeczny i tym podobne milicyjne dyrdymały. Tym razem została dokonana rzetelna wykładnia przepisów obowiązującego prawa. Można powiedzieć, że Temida zrobiła co należy. Mój komentarz i wyjaśnienie nie są potrzebne, w uzasadnieniu wyroku wszelkie okoliczności zostały omówione przejrzyście. Przedstawiam istotne fragmenty uzasadnienia wyroku, zachęcam do uważnej lektory. (Z uzasadnienia wyroku, opis stanu faktycznego oraz argumentacji Policji:) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Komendant Wojewódzki Policji cofnął pozwolenie na broń palną do celów sportowych, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organ ustalił, że strona nie posiada aktualnej licencji sportowej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim, ustały więc okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia. Komendant Główny Policji stwierdził, że wolą ustawodawcy jest też, aby – w myśl art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji – uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim odbywało się po uzyskaniu “odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem”, który wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy (PZSS). Osoby nie posiadające tego dokumentu (patentu strzeleckiego) nie powinny uprawiać żadnego sportu strzeleckiego, ponieważ nie posiadają odpowiednich kwalifikacji. Na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, w którym wprowadziła wymóg posiadania patentu strzeleckiego do uprawiania strzelectwa (§ 3), przez które rozumiała sporty o charakterze strzeleckim: kulowe, śrutowe i z broni pneumatycznej, uprawiane zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnie (§ 2). W myśl § 23 osoby uprawiające strzelectwo były obowiązane, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (27 grudnia 2001 r.), złożyć wniosek o wydanie patentu strzeleckiego. Patenty takie zachowały moc do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r., co wynika z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej, która przepisem art. 1 pkt 24 z dniem 31 maja 2005 r. wprowadziła do ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej przepis art. 53b, w myśl którego (§ 1) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. W § 3 wskazano, iż posiadanie tego dokumentu stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Ustawa o kulturze fizycznej utraciła moc z dniem 16 października 2010 r., kiedy weszła w życie uchylająca ją ustawa z dnia 25 czerwcu 2010 r. o sporcie. Uchylony więc został w ten sposób także art. 53b, ale jego treść przeniesiono do ustawy o broni i amunicji w postaci art. 10b (obowiązuje od 16 października 2010 r.). nigdy patentu nie uzyskał, także w toku niniejszego postępowania. Ponadto nie wskazał i nie potwierdził, że wystąpił o wydanie takiego dokumentu. Nie może zatem skutecznie podnosić, iż organy Policji nie dały mu “szansy” uzyskania wymaganych przepisami prawa kwalifikacji. Strona miała około 9 miesięcy na uzyskanie patentu strzeleckiego, czy przedłożenie dokumentów wskazujących na realizowanie celu, do którego zostało wydane pozwolenie na broń. Strona w 2000 r. wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w o wydanie pozwolenia na brońs portową, wskazując, iż jest członkiem TS i uprawia różne formy strzelectwa sportowego. Do wniosku dołączyła zaświadczenie Prezesa zarządu Towarzystwa Strzeleckiego o członkostwie w tym towarzystwie i czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego w grupie broni bocznego i centralnego zapłonu. Komendant Wojewódzki Policji, uwzględniając powyższy wniosek decyzją z maja 2000 r., wydał pozwolenie na broń sportową. Polski Związek Strzelectwa Sportowego, właściwy w myśl ustawy o sporcie w zakresie sportów o charakterze strzeleckim, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 tej ustawy uchwalił nowy regulamin przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Regulamin obowiązuje od dnia 1 maja 2012 r. Wskazano w nim iż do uprawiania strzelectwa sportowego wymagana jest licencja wydawana przez PZSS. Uzyskać ją mogą osoby legitymujące się patentem strzeleckim, który to dokument zgodnie z art. 10b ustawy o broni i amunicji potwierdza posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania tego sportu. Skoro nie posiada dokumentu wymaganego do uprawiania strzelectwa sportowego, tj. aktualnej licencji strzeleckiej, a nawet patentu, który jest wymagany do uprawiania sportu strzeleckiego w ogóle (art. 10b ustawy o broni i amunicji), zasadne jest skorzystanie w jego przypadku z dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który daje organom Policji, działającym w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej uprawnienia do posiadania broni w sytuacji, gdy ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania. Organy Policji uznały, że przesłankę wskazaną w tym przepisie spełnia okoliczność, iż strona nie uprawia strzelectwa sportowego. Stanowiska tego nie zmienia powołanie się na opinię Katedry Prawa Administracyjnego UMK w Toruniu. Zdaniem organu w obecnym stanie prawnym interes społeczny sprzeciwia się zachowaniu stronie prawa do posiadania broni sportowej, skoro nie wykorzystuje ona tej broni do celu, do którego ją uzyskała i nie posiada do tego niezbędnych kwalifikacji. Cofnięcie pozwolenia na podstawie fakultatywnego przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, zdaniem organu, należy uznać za słuszne i celowe, realizuje bowiem założenia ustawowe. Sprzeczne z zasadą równości wobec prawa byłyby działania organów polegające na egzekwowaniu wymogów prawnych niezbędnych do posiadania broni sportowej tylko od osób, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych po wejściu w życie przepisów art. 10 b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i jednoczesne odstąpienie od nich w przypadku osób, które pozwolenie uzyskały pod rządami “starej ustawy”. Zachowanie ważności wydanych wówczas pozwoleń nakłada na ich posiadaczy obowiązek sprostania aktualnym wymogom. nie może zachować pozwolenia na broń, w przeciwnym przypadku doszłoby do zastosowania ustawy z 1961 r. która utraciła już moc obowiązującą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje (uzasadnienie prawne wyroku): Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skargi zasługują na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił, art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą o broni i amunicji. Ustawodawca w przepisie tym określił, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. W sprawie będącej przedmiotem skarg niezbędne było ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą do wydania skarżącemu w dniu […] maja 2000 r. decyzji zezwalającej na posiadanie przez niego broni sportowej. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych oraz art. 53 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedstawione w podaniu o wydanie tej decyzji okoliczności, uzasadniają potrzebę posiadania przez skarżącej broni palnej sportowej. Przynależność do klubu sportowego – sekcji strzeleckiej oraz zdany egzamin z przepisów dotyczących broni daje podstawę do wydania pozytywnej decyzji. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący jest członkiem Sekcji Strzeleckiej Towarzystwa Strzeleckiego. W takich okolicznościach faktycznych, rzeczą organu było ustalenie, czy w dacie wydawania spornych decyzji cofających pozwolenie na broń ustały już przesłanki, dla których wydano skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, a więc, czy skarżący przestał uprawiać strzelectwo sportowe. Ta bowiem okoliczność stanowiła wskazaną przez skarżącego przyczynę ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i powód wydania pozwolenia. W ocenie Sądu skarżący trafnie zarzucili, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez skarżącego patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organy administracji uznały, że skarżący nie spełnia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy. W związku z powyższym, w sprawie powstaje zagadnienie, czy fakt uzyskania przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych oznacza, że skarżący, celem zachowania uzyskanego pozwolenia, musi jeszcze spełnić aktualnie obowiązujące przepisy, określające wymogi uzyskiwania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, czy też jest z tego zwolniony (tzn. czy musi posiadać licencję PZSS i patent strzelecki). Inaczej mówiąc, w sprawie istotne jest to, czy aktualne przepisy określające wymogi uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej, odnoszą się również do osób, które uzyskały takie pozwolenie pod rządami wcześniej obowiązujących przepisów i czy organy Policji władne są weryfikować “stare” pozwolenia na broń, właśnie pod kątem spełnienia wymogów wynikających z nowych przepisów. Podkreślić należy, że na podstawie art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje, noszące nazwę “pozwolenie na broń“, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny, dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby przesłanki wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. “starych” pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Wskazać należy, iż przepis ten obowiązuje od 16 października 2010 r., co wynika z art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m .in. jeżeli wnioskodawca przedstawi “ważną przyczynę” posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy – uważa się, w szczególności, udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przyjąć zatem należy, że skoro ten ostatnio cytowany przepis, obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r., to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2555/14). W stosunku zaś do skarżącego brak podstaw do przyjęcia, iż nieposiadanie dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wyklucza możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim, gdyż ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Ta bowiem przesłanka nie ma zastosowania względem skarżącego. Wskazane wyżej motywy i przyjęte oceny, stanowiły podstawę do uwzględnienia skarg wobec wyrażonego w zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji decyzji, niezasługującego na akceptację stanowiska, iż skarżący winien przedstawić aktualną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, potwierdzającą kwalifikacje do uprawiania sportów strzeleckich.

Dziś mamy dla Państwa naprawdę gorący news – albo gorący kartofel, zależy jak spojrzeć. Dotarliśmy do policyjnych statystyk dotyczących broni palnej na rok 2016. Na oficjalnej stronie Komendy Głównej Policji jeszcze ich nie ma, zapewne pojawią się wkrótce. Czyli jak będziecie czytać ten numer, statystyki powinny już być opublikowane – chyba, żeby nie były… Ich stopień przygotowania jest tak lichy i obarczony tyloma błędami, że być może policyjne władze nie publikują tego, żeby się nie ośmieszać. Zestawienia się nie sumują, a tak w ogóle nie dotyczą pozwoleń na broń, tylko „pozowleń” (oj tam, oj tam, komuś się palec omsknął…). To co przygotowali policjanci nie nadaje się do oglądania ani porównywania, stąd też przygotowaliśmy na bazie danych policyjnych nasze własne tabelki. Proszę bardzo, oto one: Tabela 1: Liczba osób posiadających pozwolenie na broń stan na: Tabela 2: Liczba osób, którym wydano/odebrano pozwolenie na broń stan na: W powyższej tabeli nie uwzględniono osób, którym organ wydał decyzję na podstawie art. 155 kpa zmieniającą decyzję w części dotyczącej liczby egzemplarzy broni ani osób, które otrzymały pozwolenie na broń w tym samym celu, wydane po 2011 r. na podstawie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Innymi słowy te zestawienia nie obejmują tzw. rozszerzania pozwolenia. Zdecydowanie najciekawsza osobliwość to ta, że jakieś dziwne czary-mary dzieją się z pozwoleniami na broń do celów sportowych – wzrost liczby pozwoleń w roku 2016 w porównaniu z rokiem 2015 wyniósł 5071 nowych decyzji administracyjnych, tymczasem w roku 2016 wydano… zaledwie 4835 takich decyzji. Czyli na zasadzie Deus ex machina przybyło nam jeszcze 236 nowych pozwoleń, i to przy założeniu – zupełnie nieprawdopodobnym, bo musiałoby ono znaczyć, że w roku 2016 nie umarł żaden z posiadaczy pozwolenia na broń sportową – że nie cofnięto w tym roku żadnego pozwolenia. Czyli co, cofnięto cofnięcia z ubiegłego roku? E… Identyczna historia dotyka pozwoleń na broń wydanych w celach kolekcjonerskich, choć tu skala różnicy jest mniejsza – 28 sztuk przybyłych z Shangri-La – bo i mniejsza jest ogólna liczba tego typu pozwoleń. I to byłoby tyle w kontekście wiarygodności policyjnych statystyk. Czego to Unia od nas wymaga? Elektronicznego systemu śledzenia historii broni? No to niech sobie wymaga, u nas w dalszym ciągu „komputer” to jest takie urządzenie co ma kartonik z dziurkami i kabelek, i jak się prawidłowo wetknie ten kabelek, to się zaświeci żaróweczka. I proszę: stolicą Francji jest Paryż. Oklaski. Dobrze, rzecz dotyczy w sumie 264 pozwoleń na broń, co stanowi 0,13% wszystkich wydanych pozwoleń na broń palną w skali całego kraju. Błąd znikomy, można powiedzieć: dopuszczalny. Ale taki błąd podważa wiarygodność całej statystyki. Nieoficjalnie wiadomo, że statystyki wcześniej publikowane (tzn. przed 2014 rokiem) nijak miały się do wartości rzeczywistych, których po prostu nikt nie znał. Metoda archiwizowania informacji o broni oraz jej posiadaczach w słynnych wiązanych tasiemką teczkach z szarej tektury miała ten walor, że nikt, kto nie wykonałby tytanicznej pracy przekopania stert teczek zebranych z 17 komend wydających pozwolenia na broń, nie wiedział tak naprawdę, co się w nich znajduje. Jak robiono więc statystyki? Na oko, albo spod dużego palca. Żeby tylko dobrze wyglądało. Od kilku lat dane te są wprowadzane do systemu o nazwie „Broń”, mocno ułomnego, ale zawsze to ogromny krok do przodu. No i wreszcie statystyki mają szansę być prawdziwsze. Ze statystyk zniknęła broń gazowa – taki wniosek można byłoby odnieść pobieżnie analizując dane udostępnione przez Policję. Tymczasem jeszcze w roku 2013 było jej… ponad 151 tys. sztuk, przypisanej do 149 781 pozwoleń na broń. I to są w głównej mierze te odbierane pozwolenia na broń do ochrony osobistej – przeważnie formalnym pretekstem jest niedostarczenie badań lekarskich przez posiadacza pozwolenia. Co prawda pierwszy pięcioletni okres od wejścia w życie przepisów nakładających taki obowiązek upłynął już dawno, ale jak wspomniałem bałagan panujący w policyjnych wydziałach zajmujących się bronią jest koncertowy, więc jeszcze dużo tej broni pozostało po ludziach – z punktu widzenia Policji pozostało do odebrania. Powody tak wielkiej nienawiści (bo to już nie jest zwykła niechęć) do broni gazowej, relatywnie bezpiecznej i niegroźnej, nie wystrzeliwującej pocisków i będącej w swej przeważającej liczbie własnością starszych ludzi, którzy i tak w końcu prędzej czy później zejdą z tego świata – więc mogliby pożyć w poczuciu względnego bezpieczeństwa – są dla mnie zupełnie niepojęte. Ale są faktem. Policja masę energii, sił i środków trwoni na walkę z gazówkami i ich właścicielami, zamiast zająć się czymkolwiek pożyteczniejszym. Ile dziś jest jeszcze tych „gazowych” pozwoleń, zakłócających statystyki prawdziwej broni palnej? Nie wiadomo dokładnie, bo dane nie są publikowane. Można założyć, przeliczając i porównując statystyki z lat sprzed 2013 roku (gdy pozycja „broń gazowa” była w nich ujęta) i obecne, że jest to liczba około 24 tys. pozwoleń, i ok. 25 tys. sztuk gazowych pistoletów i rewolwerów – które trzeba oczywiście odjąć od liczby pozwoleń i sztuk broni prawdziwej. Jeśli chcemy rzetelnie porównać polską broniową rzeczywistość z tą z pozostałych krajów Europy. Gdy z polskich statystyk odejmiemy wspomniane wcześniej gazówki, pozostanie nam liczba ok. 175 tys. pozwoleń na broń palną i ok. 400 tys. sztuk (w policyjnej nowomowie: „jednostek”) broni. To daje w przeliczeniu i przy założeniu, że Polska liczy 38 mln obywateli wartości odpowiednio około 0,45 pozwolenia oraz 1 (JEDNĄ) sztukę broni na 100 mieszkańców. Jak to skomentować? Tego się nie da skomentować. Następny po nas kraj europejski – Włochy – mają czterokrotnie więcej pozwoleń i dziesięciokrotnie więcej broni, a i to tylko i wyłącznie dlatego, że południe Włoch jest objęte przepisami antymafijnymi i jest tam bardzo ograniczony dostęp do broni. Czesi, Słowacy, Niemcy – nasi unijni sąsiedzi mają prawie rząd wielkości większe nasycenie bronią (ok. czterech pozwoleń i kilkunastu sztuk broni na stu). A i tak jest postęp – po raz pierwszy od wielu, wielu lat liczba pozwoleń odebranych jest wyraźnie mniejsza, niż liczba pozwoleń wydanych, nowych. Wzrosła też, choć na razie w homeopatycznym wymiarze, łączna liczba pozwoleń, a liczba sztuk zarejestrowanej broni wzrosła prawie o 9%! No, prawie… Tu trzeba zaznaczyć jedną bardzo ważną cechę prezentowanych danych statystycznych – one są fałszywe niejako z definicji, co wynika z polskiego systemu wydawania pozwoleń na broń, i dopóki Policja nie wdroży systemu informatycznego z prawdziwego zdarzenia, nic się nie zmieni. I co ważne, w tym akurat kontekście nie jest to zależne od policjantów. Chodzi o to, że wiele osób w naszym kraju – a w odniesieniu do pewnych rodzajów pozwoleń być może nawet większość ich posiadaczy – ma po kilka pozwoleń, do różnych „celów”. I takie osoby będą odnotowane w tych zestawieniach po kilka razy, zawyżając znacząco statystykę. Bo tak naprawdę druga kolumna to nie jest „liczba posiadaczy pozwoleń na broń wydanych w danym celu”, tylko „liczba takich pozwoleń”. Czyli w rzeczywistości Polacy są jeszcze bardziej rozbrojeni… Najnowsze zestawienie, dotyczące ubiegłego roku, podaje wartości liczby sztuk broni, na którą opiewają wydane w roku 2016 pozwolenia (wcześniej takich informacji nie podawano). Lektura poniższej tabeli jest bardzo interesująca i pouczająca, a przede wszystkim stanowi zapowiedź początków kształtowania się w Polsce prawdziwego rynku broni palnej. Tabela 3: Liczba sztuk broni, na jaką wydano pozwolenia na broń w 2016 r. Wynikają z tych danych ciekawe wnioski. Przede wszystkim taki, że gdy osoby, które dostąpiły zaszczytu otrzymania pozwolenia kupią przysługującą im broń, jej łączna liczba w kraju w rękach prywatnych skokowo wzrośnie o 25%! Czyli o jedną czwartą obecnego stanu posiadania. A to już jest bardzo dobra wiadomość. Czyżby także w pozwoleniach na broń pojawiła się „dobra zmiana”? Co prawda wchodząca tylnymi drzwiami, przebrana za pawiana i z wazonem na głowie, ale zawsze… To byłoby niesamowite, o ile jest prawdziwe. Po drugie, zdecydowanie zmienia się struktura posiadanej broni, i to w kierunku europejskiej normalności. Objawia się to spadkiem udziału broni myśliwskiej w rynku – w 2016 roku taka broń stanowiła tylko 26% łącznej liczby sztuk broni, które będą zakupione w niedalekiej przyszłości. Reszta to przede wszystkim szeroko rozumiana broń sportowa i kolekcjonerska, ze śladowym i w zasadzie pomijalnym udziałem innych jej rodzajów. To zjawisko już widać w sklepach z bronią: te ze „starego rozdania”, wcześniej nastawione przede wszystkim na myśliwych, jeśli chcą przetrwać – muszą przestawić profil oferty, albo co najmniej go uzupełnić. Rola nowych, prężnych firm będzie rosła. Będzie także rosła rola pełnego magazynu – rynek wymusi zmianę zachowań sklepów, broń sprzeda ten, kto ją będzie miał dostępną od ręki, na półce, a nie dopiero zamawiał pod klienta, który wyboru ma dokonać na podstawie katalogu. Takie zwyczaje ostaną się tylko w świecie prawdziwych rarytasów kolekcjonerskich, kupowanych na aukcjach antyków, oraz przy naprawdę luksusowej broni myśliwskiej – bo tak się ją kupuje wszędzie na świecie. A to, co dotychczas robiło w Polsce za broń luksusową, zostanie brutalnie i skutecznie sprowadzone na właściwe miejsce, czyli średniej półki, którą tak naprawdę zawsze było – przecież kiedyś nowy Golf to także był już pojazd luksusowy… Wolny rynek czyni cuda. Teraz tylko trzymajmy kciuki, żeby nic nie odwróciło nam tego trendu – i odwiedzajmy swoich posłów w okręgach, tłumacząc im o co w tym unormalnieniu dostępu do broni chodzi, i ile może na tym zyskać także polska gospodarka. Radomska Fabryka Broni też już zauważyła ten trend, być może w jej ślady pójdą inne państwowe fabryki zbrojeniowe. Może powstaną nowe, prywatne… W 2016 roku przybyło nam prawie 14 tys. nowych posiadaczy broni, a przestępczość (znów) spadła. Przybyło nam także (potencjalnie) ponad 100 tys. nowych sztuk broni palnej. I co? Ano nic, spokój panie dzieju. Dziwne? Nie, normalne.

pozwolenie na broń sportową 2017